รวบยอด ยาวนะ

ยาวนะ

เย็นวันเสาร์ที่ 12 กรกฎาคม ตอนไปรับอะตอม

น้าบอกว่า ตัวรุมนะคะวันนี้ ก็จับๆดู เออ อุ่นๆนิดหน่อย

เลยไม่อาบน้ำให้

ยังคึกอยู่พอประมาณ

แต่ต้องออกไปสำรวจราคาของ

เลยพากันออกไป จะไปดูรถให้เฮียแกด้วย

ออกไปตอนประมาณ 6 โมงเย็น กลับถึงบ้าน 2 ทุ่มกว่าๆ

ให้เฮียกินยากันไว้อีกรอบ

แล้วก็เข้านอน

พอเช้าวันอาทิตย์

ตื่นมาอะตอมก็คลานเข้ามาซบ อ้อน อ้อน อ้อน

เอ...ทำไมมันอุ่นกว่าเมื่อวาน

ก็ให้กินยาอีกครั้ง

คราวนี้กินทุก 4 ชั่วโมง พร้อมกับเช็ดตัว

ตกบ่าย ตัดสินใจพาไปหาหมอที่คลินิก

ปรากฎว่า เป็นไข้หวัดลงคอ

มีน้ำมูกใสๆแค่ช่วงเช้า บ่ายก็ไม่มีแล้ว

จะมีประปราย เวลาโดนน้ำ (จับไปล้างก้น)

คอแดงนิดโหน่ย ไม่ไอ

ไข้ 37.8 องศา

ได้ยามา 3 อย่าง มี ลดไข้ ลดน้ำมูก แล้วก็แก้อักเสบ

ก็ให้กินตามที่หมอสั่ง

แม่เริ่มเห็น ผื่นแดง ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 ซม.

ขึ้นที่แก้ม กับขาหนีบ 3-4 จุด

ไม่ได้เอะใจอะไร คิดว่าคงโดนมดกัด

ไข้ไม่ลด อาการไม่ดีขึ้น เลยตัดสินใจโทรลางาน

(หมดแล้ววววว วันลากิจ วันสุดท้าย)

วันจันทร์หยุดงานดีกว่า ดูแล้วน้าคงเอาอะตอมคนเดียวไม่อยู่แน่

เช้าวันจันทร์ ที่ 14 กรกฎาคม

อาการดูดีขึ้น

กินได้เป็นปกติ เล่นได้ไม่คึกมาก ไม่เท่าตอนปกติ

อาการแบบนี้หมอบอกว่ายังดีอยู่

คึกของหมอ แต่ไม่ใช่คึกของแม่

มีข่าวดีด้วยวันนี้

ตอนสายๆ ประมาณ 8 โมง เกือบ 9 โมง

มีลูกค้า รายแรก โทรมาสั่งของ

ดีใจกันมาก เพราะเมื่อวานเพิ่งโพสในเน็ท

1 กล่องส่งแถวๆหนองแขม

ใกล้ๆ เลยต้องพาอะตอมออกไปด้วย

เพราะต้องไปซื้อของใช้ แล้วที่สำคัญ นมของเฮียใกล้หมด

ดูอาการแล้ว ก็ไม่ต่างจากเดิมเท่าไร วัดไข้ ก็ไม่เกิน 38 องศา

กินได้เป็นปกติ

แล้วก็จะเลยไปบ้านอาม่าด้วย

ผื่นเริ่มโผล่มาอีก 4-5 จุด

ก็ไปเล่นๆที่บ้านอาม่า คึกมาก

พี่ชายลูกของลุง พอรู้ว่ากำลังหารถให้เฮียอยู่ ก็เลยไปถอยแบบเดียวกับลูกเค้า

มาให้ 1 คัน

แต่ว่า...ยังเล่นไม่เป็นอ่ะ เล่นได้แค่ไอ้ปิ๊บๆหน้ารถเท่านั้นล่ะ

ไม่เป็นไรของฟรีเอาไว้ก่อน (ติดรูปไว้ก่อน)

เล่นซะ เหม็นเปรี้ยวเลย ดองได้ที่เลยเฮีย

เลยอนุญาตให้อาบน้ำได้

อาบเสร็จ ก็สบายตัว กินนมกินยา แล้วอากงก็กล่อมนอน

ซัก 3 โมงกว่าๆ ก็ย้ายฐานกลับบ้าน

ผื่นยังอยู่ ไม่เพิ่ม

วันนี้พ่อเข้างานช่วงกลางคืน

กลางคืนก็ตั้งนาฬิกาปลุกเผื่อจะป้อนยาอะตอม

ปรากฎว่า นาฬิปลุก ไม่ต้อง

เพราะอิแม่ ประสาทเสีย กลัวลูกตัวร้อน แล้วจะชัก

คอยลุกมาเช็ดตัว ทุกครั้งที่จับดูแล้วว่าร้อนขึ้น

คือไม่นอนค่ะ แต่ก็ได้ผลนะคะ

เช้ามาเฮียแกดีขึ้น แม่เลยไปทำงานได้

วันนี้ 15 กรกฎาคม

น้าไรไม่อาบน้ำให้อะตอม เช็ดตัวกันทั้งวัน

ตกเย็น แม่กลับบ้าน ก็ดูว่าอะตอมดีขึ้น

แต่ไอ้ผื่นนี่สิ เห็นแล้วมันขัดๆตา ไม่สบายใจยังไงไม่รู้

น้าบอกสงสัยมดกัด ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

เพราะนึกไม่ออกว่าเกิดขึ้นมาได้ไง

ได้แต่สงสัยอยู่ในใจ

หัวค่ำ อะตอมก็เข้านอนตามปกติ

พอแม่จัดการงานบ้านเรียบร้อยก็เข้าไปนอน

หารู้ไม่คืนนี้ล่ะ เป็นคืนที่โหดอีกครั้ง

ไม่ใช่เพราะไข้ขึ้น

แต่เป็นเพราะ....

อะตอมตื่นกลางดึก

ร้องไห้ด้วย นึกว่าฝันร้าย ก็อุ้มๆปลอบๆ

ก็ไม่หยุด พาเข้าห้องน้ำ ยิ้มเฉ่งเลย

หึ หึ เฮียแกชอบห้องน้ำเป็นชีวิตจิตใจ

ชอบดูกระจก แล้วก็ยิ้มให้ตัวเอง (หลงตัวเองตั้งแต่เล็ก)

พอพาเข้าห้องนอน ก็ร้อง เลยเปิดไฟ

ถึงได้รู้ว่า ผื่นมันเยอะขึ้น ปากแดง

ตอนเข้าห้องน้ำไม่ได้ใส่แว่นเลยไม่เห็น+ง่วงด้วย

กินน้ำเยอะมาก ไม่กินนม

เดี๋ยวร้อง เดี๋ยวเล่น ไม่นอน

มีเกาพุง แถวๆผื่นด้วย

ไม่รู้จะทำยังไง เลยเอามหาหิงค์ทาให้

คงสบายตัวขึ้น นอนให้ทา เคลิ้มๆ

นึกว่าจะหลับ ไม่ค่ะ เล่นต่อ

แล้วอีกซักพักก็ร้องอีก ก็ทาให้อีก

คงคัน รำคาญตัวไม่รู้จะทำไง ร้องทีก็เกาะอยู่กับแม่เป็นลูกลิง วางก็ไม่ได้

เป็นอย่างนี้จน ตีสองเกือบตีสามถึงยอมนอน

นอนเพราะเพลียแล้วนั่นเอง

ที่ร้องเพราะไม่สบายตัว โทรไปหาพ่อ 3 รอบได้มั้ง

ไม่รู้จะทำไง เลยโทรไปหาคนร่วมเหตุการณ์

เช้าวันที่ 16 กรกฎาคม

พ่อกลับถึงบ้าน เกือบ 6 โมงเช้า ก็มาดูเฮียแก เฮียหลับอยู่ค่ะ

ซักพักก็ตื่นแล้ว เปิดดูที่ตัว ผื่นขึ้นเยอะเลย

แม่น่ะใจไม่ค่อยดีตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

พ่อก็บอกว่าอะตอมต้องแพ้น้ำยาซักผ้าแน่เลย แม่ซักไม่เกลี้ยงหรือเปล่า

อึ้งซิคะ อิชั้นทำหน้าที่นี้มาตั้งแต่เฮียเกิด

จะเพิ่งมาแพ้ได้อย่างไรกัน

น้อยใจ เพลีย ไม่มีอารมณ์จะพูดจะแย้ง

แล้วพ่อก็ขนเครื่องนอนอะตอมไปซักน้ำเปล่า

วันนี้ พ่อไปส่งแม่ถึงที่ทำงาน เลยแวะร้านขายยา จะซื้อคาราไมด์ทาให้เฮีย

พอถึงร้านก็เอาเฮียลงไปด้วย

ให้คุณเภสัชฯดูอาการเบื้องต้นซะหน่อย

เค้าบอกว่าเฮียแพ้ยาแก้อักเสบกลุ่มเพนนิซิลิน เจ้แกมั่นใจมาก

จัดยาให้ 1 ขวด แม่เลยบอกว่าเอาคาราไมด์ด้วย

ยาน่ะไม่ให้กินหรอก (แล้วซื้อมาให้เปลืองตังค์ทำไมเนี่ย)

แล้วแม่ก็เข้าไปทำงาน

ส่วนอะตอมกับพ่อก็กลับบ้าน

เลิกงาน วันนี้พ่อบอกพาอะตอมติดรถมาด้วย

มารู้สาเหตุก็ขึ้นรถแล้ว

คือผื่นมันขึ้นเต็มตัว น้าจะโทรมาบอกแม่แล้ว แต่พ่อไม่ให้โทร กลัวแม่กังวล

เลยพากันไปโรงพยาบาล โดนฉีดไป 2 เข็มที่ก้น

แล้วก็ได้ยามากินอีก แก้อาการแพ้

อาการแพ้แบบนี้อันตรายนะคะ พวกแพ้แบบผื่นลมพิษ

เพราะข้างในร่างกายเรามองไม่เห็น อาจเสียชีวิตได้

โอ้วววว ม่ายอยากจะคิด

หูชั้นใน หลอดลม หลอดอาหาร จะบวมหมด

ดีที่มาหาทัน

อะตอมแพ้ยากลุ่มนี้จริงๆด้วย

ดูซิหมดหล่อเลย

(น้าบอกช่วงกลางวันน่ากลัวกว่านี้อีก คือที่ตาค่ะ บวมด้วย ซึ่งตรงกับที่หมอบอกไว้)

อ้อนกันสุดฤทธิ์

รอยเริ่มจาง

หมอให้กลับบ้าน นัดอีกทีวันศุกร์ แต่ถ้ามีอาการผิดปกติให้รีบมา

คือ ซึม ชัก อาเจียน ผื่นไม่ยุบ หายใจติดขัด โอยยย ไม่อยากไปทำงานเลย

แต่...

คืนนั้นผื่นทั้งหมดยุบหาย ทิ้งรอยแดงๆจางๆไว้นิดหน่อย

เช้ามาเลยโล่งใจ ก็กำชับน้าให้ดูอาการ

วันที่ 17 กรกฎาคม

น้าไรโทรมาหาตอนประมาณบ่าย 2 ได้

บอกน้องตัวรุมๆ ซึมด้วย

อีกซักพักโทรมาใหม่ คราวนี้บอกว่า น้องเป็นไรไม่รู้ เรียกก็นั่งนิ่งเหม่อ

พอเอาผ้าอ้อมไปแหย่ๆที่หน้า ร้องกรี๊ดเลย เพิ่งหยุดร้องเมื่อกี้

โทรมาก็ร้องไห้ ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง เล่นเอาแม่หัวใจจะสลาย

รีบโทรไปหาพ่อ พอดีออกไปส่งของ ให้รีบกลับแล้วพาอะตอมไปส่งโรงพยาบาล

พ่อโทรกลับมาบอกดูแล้วอะตอมไม่เป็นไร น่าจะเป็นเพราะลืมให้กินยาไป 1 มื้อเลยซึมๆ

แต่จะพาไปโรงพยาบาล

สรุป ตรวจแล้วร่างกายปกติ อาการแพ้อยู่ในขั้นดีขึ้นมาก

แถมหมอที่ตรวจสวยถูกใจเฮียเป็นอย่างยิ่ง ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

ทุ๊กทีเลย เวลาเจอสาวตรงสเป็ก เก็บอาการหน่อยซิคะ เฮียขรา

ปิดท้ายด้วยรูปนี้ เบลอๆ ถ่ายตอนที่หายดีแล้ว

รักนะ

คุณชายทั้งสอง

สุดที่รัก แอนด์ รักที่สุด